Zarówno zabawa z wykorzystaniem zabawek, jak i działania rozgrywające się tylko w wyobraźni sprawiają
dziecku przyjemność, satysfakcję związaną z osiągnięciem celu (kiedy udało się w końcu ułożyć klocki albo
zamalować kartkę). To z kolei sprzyja rozwojowi emocjonalnemu. W trakcie zabawy – układania klocków,
dopasowywania obręczy – maluch niejednokrotnie musi zaczynać od początku, zdecydować, co gdzie
umieścić, co z czym połączyć, by osiągnąć określony efekt. Dzięki temu uczy się, że wiele rzeczy zależy
tylko od niego. Ta wiedza w późniejszym życiu ułatwi mu samodzielne podejmowanie decyzji.Wszystkie
zabawy, które wymagają od dziecka zapamiętania, a następnie odtworzenia sekwencji ruchów albo
odgadnięcia, gdzie aktualnie znajduje się karta z konkretnym obrazkiem, ćwiczą pamięć. Z kolei zabawy
wymagające od dzieci uprzedniego wyobrażenia sobie konkretnego kształtu rozwijają wyobraźnię. Zabawy
to także eksperymentowanie, poznawanie świata, dokonywanie odkryć. Malec stopniowo dowiaduje się, że
połączenie wiaderka i mokrego piasku da w efekcie babkę, a gdy przesieje piasek przez sitko, drobniejsze
ziarenka wypadną na ziemię, a grubsze zostaną w zabawce. Takie odkrycia dla dorosłego są czymś
oczywistym, ale dla malucha to nowość, która zachęca do dalszego eksperymentowania. ]]>
decyduję przede wszystkim pozycja w łonie matki oraz czas przechodzenia przez kanał rodny podczas
porodu. Przez pierwszy okres życia maleństwo potrzebuje czasu, aby pozbyć się swojego nawyku. Ważne,
aby w tym momencie obserwować swoje maleństwo.
Na co warto zwrócić uwagę:
• Układanie głowy w jedną stronę
• Asymetryczne spłaszczenie główki i wytarcie włosów
• Układanie ciała w literkę „C” tzw. „rogalik” w leżeniu na plecach jak i na brzuchu (asymetryczne
„fałdki” na szyi, plecach, brzuchu)
• Wkładanie do buzi tylko jednej, ulubionej rączki
• Preferencja picia mleka tylko z jednej piersi- ciągle tej samej
Pamiętać trzeba o tym, że asymetria nie jest chorobą – niestety utrwalona może prowadzić do różnych
zaburzeń tj. brak budowania somatognozji (poczucia własnego ciała), zaburzenia koordynacji, skoliozy
czy w konsekwencji opóźnienia psychoruchowego.
Nie każda asymetria niemowlaka się utrwala i nie każde dziecko wymaga rehabilitacji. ]]>
ta pozycja nie podoba się naszym pociechom, gdyż wymaga bardzo dużego wysiłku. Jednak leżenie na
brzuchu ma ogromne znaczenie dla rozwoju psychoruchowego u dziecka. Ciało malucha w tym ułożeniu
uczy się prawidłowego przenoszenia środka ciężkości, dysocjacji kończyn górnych i dolnych. Dodatkowo
jest to pozycja wyjściowa do czworakowania, pełzania, podnoszenia się i stania.
Głównym celem pozycji pronacyjnej (leżenia na brzuchu) jest elongacja (wydłużenie) mięśni brzucha,
zginaczy bioder czy mięśni otaczających łopatkę i kość ramienną. Oprócz wyżej wymienionych korzyści
należy wspomnieć o aktywizacji mięśni szyi, grzbietu i mięśni prostujących stawy biodrowe. Sama
pozycja oddziałuje również korzystnie na sensomotorykę ciała, wzrok, dotyk, propriocepcję oraz układ
przedsionkowy.
Jak zachęcić dziecko do leżenia na brzuchu? Kiedy to zrobić i w jaki sposób?
W tym celu zapraszam na specjalistyczne konsultacje fizjoterapeutyczne z terapeutą metody NDT-Bobath,
który oceni rozwój psychomotoryczny maluszka oraz podpowie na co zwrócić uwagę podczas codziennej
pielęgnacji noworodka. ]]>
ang. Assessment of General Movement). Jest to metoda nieinwazyjna, bardzo czuła (swoistość 96% w
wieku 3 miesięcy). Określa rozwój motoryki dziecka już w okresie prenatalnym do 3 miesiąca życia po
urodzeniu na podstawie spontanicznych wzorców ruchowych kończyn, szyi i tułowia. Ocenę dziecka
przeprowadza się tylko i wyłącznie poprzez obserwację (wykonanie nagrania filmu wideo) w cichym
pomieszczeniu. Występowanie ruchów globalnych odbywa się w dwóch etapach. Normalne ruchy wijące
(writhing movements-WMs), które trwają od 9-12 tygodnia życia płodowego do 40 tygodnia życia
płodowego, trwają one również do 6-9 tygodnia życia. Nieprawidłowości w ruchach wijących są
klasyfikowane jako ubogo repertuarowe (poor repertoire-PR), kurczowo-zsynchronizowane (crampedsynchronised-
CS) oraz chaotyczne (chaotic-CH). Pomiędzy 6-9 tygodniem życia wygasają ruchy wijące i
pojawiają się ruchy drobnookrężne (fidgety movements –Fms), które obecne są do około 6 miesiąca życia.
Na tym etapie upośledzenie ruchów globalnych może przybierać formę nieprawidłowych ruchów
(abnormal fidgety movements –AF) lub nieobecnych ruchów drobnookrężnych (absent fidgety
movements F-). Po okresie 6 miesięcy wraz z dojrzewaniem systemu nerwowego niemowlęcia i bardziej
świadomych ruchów antygrawitacyjnych, spontaniczne wzorce ruchów globalnych zmniejszają się.
Diagnostyczna metoda Prechtla stanowi doskonałe uzupełnienie badania neurologicznego niemowlaków z
grupy dzieci wysokiego ryzyka. ]]>
postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Koncepcja została zapoczątkowana w latach czterdziestych
XX wieku w Londynie przez fizjoterapeutkę Bertę Bobath i jej męża Karela – neurologa. Metoda była
modyfikowana równocześnie ze zdobywanymi doświadczeniami praktycznymi.Terapia neurorozwojowa
opiera się na etapach prawidłowego rozwoju dziecka. Jest to metoda rehabilitacji, którą stosuje się u
wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych. Znajomość neurofizjologicznego rozwoju dziecka pozwala na
dokładną diagnostykę i ustalenie właściwego planu terapii. Głównym celem terapii niemowląt jest regulacja
zaburzonej dystrybucji napięcia mięśniowego, wykształcenie prawidłowego mechanizmu odruchu postawy,
oraz wspomaganie prawidłowych wzorców ruchowych i ich utrwalenie w życiu codziennym poprzez
czynności pielęgnacyjne. Terapia neurorozwojowa niemowląt ma charakter nieinwazyjny. Może być
prowadzona od pierwszych dni życia. Ćwiczenia są dobierane indywidualnie, połączone z aktywną zabawą
tak, aby nie zaburzać rytmu dnia dziecka. Stosuje się ją u dzieci z zaburzeniami ośrodkowej koordynacji
nerwowo-mięśniowej (ZOKN), z nieprawidłowym napięciem mięśniowym (hipo-/hipertonii), w asymetrii
ułożeniowej, w chorobach neurologicznych, metabolicznych, genetycznych, ortopedycznych, zespołach wad
wrodzonych czy wadach postawy.Powinno się pamiętać, iż rozwój niemowlaka odzwierciedla rozwój układu
nerwowego. Prawidłowa stymulacja od pierwszych dni życia stanowi podstawę do rozwoju świadomości
swojego ciała, uczy reakcji na bodźce zewnętrzne czy właściwej funkcji lokomocji,. Rozwój ruchowy
dziecka jest również zsynchronizowany z rozwojem psychicznym. Niewychwycone o czasie deficyty
ruchowe w okresie niemowlęcym mogą w przyszłości w płynąć na koordynację ruchową czy zdolności
manualne dziecka. ]]>